Mijn leven in een verdwijnend landschap*, zo heet het boek dat ik momenteel lees. De titel raakt me, want ik herken het. Ik groeide op in het Limburgse platteland. Tussen boerderijen en weilanden, met koeien in de wei en lucht om je heen. Die wereld is grotendeels verdwenen. Decennia van schaalvergroting, ruilverkaveling en industriële landbouw hebben het landschap ingrijpend veranderd. Waar vroeger akkers lagen, staan nu distributiecentra. Waar koeien graasden, zijn villa’s gebouwd.

Het is tijd dat we deelnemen aan onze eigen voedselvoorziening en weer in verbinding komen met het landschap om ons heen.

*Mijn leven in een verdwijnend landschap, Patrick Laurie

Er is een beweging gaande van mensen die voedsel opnieuw willen verbinden met de plek waar ze wonen. Die groen niet als decoratie zien, maar als beleefbare ruimte voor mens en dier. Die willen weten waar hun eten vandaan komt en er zelf de handen voor uit de mouwen steken. Voedselbossen, stadstuinen, syntropische landbouw: het kan, het werkt, en het groeit.

Daar draag ik mijn steentje aan bij. Vanuit mijn eigen bostuin van 450 m², en in de projecten waarmee ik meedenk en meedoe.

Ik geef workshops in conserveren, fermenteren en drogen; eeuwenoude technieken die je verbinden met de seizoenen en het eetbare om je heen. Zodat je kunt genieten van de oogst, het hele jaar door.

Ik beheer en begeleid syntropische tuinen en voedselbossen; zoals de tuin van Café Clementine en Fruitpacking District. Een paar jaar geduld, en de natuur doet de rest. Kijk maar naar de foto’s verder op deze site. In mijn professionele keuken van Fruitpacking District ontwikkel ik producten voor Natuurgoed Ziedewij. En ik denk mee over jouw project; groot of klein, tuin of akker, droom of plan.